Pies i klecha. Przeciwko wszystkim

Nie wiem co mnie pokusiło żeby zabrać się za czytanie tej książki. Już sam fakt że napisało ją pospołu dwóch autorów powinien wzmóc moją czujność. Niestety tak się nie stało, czy to skuszony realiami w których toczyła się akcja powieści - Polska przełomu lat 80 i 90, Polska przemian, czy to skuszony nazwiskami autorów: znanego mi Łukasza Orbitowskiego i intrygującego Jarosława Urbaniuka, grunt że zagłębiłem się w lekturę książki.

Pies i klecha. Przeciwko wszystkim opowiada o przygodach niespotykanej pary: księdza Gila i milicjanta (tak, to te czasy) Enkiego. Panowie są nakreśleni całkiem sprawnie, powieść gęsto usiana jest ich różnicami światopoglądowymi, każdy z nich ma swoje mocne strony i swoje obsesje. Także za postacie autorom należy się plus.

Gorzej jest z fabułą. Opowieść o Polsce rządzonej przez sataniczne siły to nie fantastyka, to jakaś totalna naiwna pomyłka. Rozumiem że dobra książka powinna przestawiać światopogląd i dawać do myślenia. Ale sposób przedstawienia spisków bractw satanistycznych w tej powieści jest tak miałki że nijak do siebie nie przekonuje.

A skoro o sposobie przedstawienia mowa - biorąc pod uwagę tematykę książki mam wrażenie że Panowie autorzy naczytali się za dużo Przybyszewskiego (akurat o tym autorze mam pozytywne zdanie - za znakomite 'Nad morzem', 'De Profundis' czy 'Dzieci szatana'). Ich powieść bowiem zawiera tak rozchwiane opisy jakby była pisana na morfinowym widzie. Opisy owe błądzą po mało istotnych szczegółach, potykają się o próby zobrazowania świata i całkowicie wykładają przy przekazywaniu akcji. Nie raz, nie dwa zdarzało mi się czytać stronę wielokrotnie żeby zrozumieć co właściwie zaszło. A w życiu przeczytałem całkiem sporo książek i nie pamiętam żebym z którąś miał podobne problemy...

Powieść słabo napisana: 1/5